Je bent wat je leest

Het thema van Nederland leest 2018 is voeding. Wat je eet heeft invloed op hoe je bent, hoe je je voelt, hoe je in de wereld staat. Wat je leest zegt iets over wie je bent. Hieronder drie fragmenten over voeding uit mijn romans:

[Geeske] pakt het zout en strooit het over de stukken vis die op tafel liggen. Ze wrijft het in de vis en legt de stukken terug op het bord. Ze gooit een handjevol zout in de pot op het fornuis. Het zinkt langzaam en voordat het de bodem heeft geraakt, is het al in het water opgelost. Niets laat zien dat het er ooit was, pas als ze het zou proeven, zou ze weten dat het bestond. Ze ziet zichzelf voor zich als een pilaar van zout. Ik zou oplossen, denkt ze bij zichzelf, het zoutvaatje in beide handen vastgeklemd, en stelt zich voor hoe er barsten beginnen te verschijnen in haar gestalte van zout en hoe ze begint te verbrokkelen, hoe langzaam en dan steeds sneller haar gezicht, haar lijf, haar vingers en tenen als zoutkorrels uiteenvallen op de grond, uitwaaieren en zich mengen met het zand van de woestijn. Eb, Twee vissen, blz. 52.

Toen [Anna Karen] door het hek reed zag ze mama in de keuken staan koken. Het zou wel soep zijn. Als mama kookte was het altijd soep. En ze maakte altijd te weinig zodat je je vol moest eten aan stokbrood met kruidenboter.  Ze stond met Deirdre in haar arm en een houten lepel in de hand. Oom Freek stond erbij met zijn fototoestel. Hij zakte door zijn knieën en hij verdween onder het aanrecht, uit haar zicht. Shannon was bezig een struik met gele bloemetjes achterin de tuin te planten, daar waar ze de tuin had opgehoogd met aarde en stenen. De evolutie van een huwelijk, 4. Winter, blz. 131.

De poelier koos een van de dikkere kippen, vouwde zachtjes haar vleugels dicht voordat hij haar in een krant opvouwde die hij vastknoopte met een touwtje. Hij overhandigde het pakketje en voor een klein ogenblik werd het hooggehouden door zowel de handen van de poelier als de handen van de dichter, tot Pablo het overnam en onder zijn arm stopte. Vanavond zou hij de sjalotjes, knoflook en peterselie snipperen en de kip ermee vullen. Dan zou hij wat boter in het velletje masseren, zachtjes de poten, de borst en vleugels kneden tot ze glommen, het met zout besprenkelen en met ontbijtspek bekleden, en dan een paar uur in de oven laten roosteren. Mon dieu, het zou hemels smaken! Delia zou de wijn inschenken, een Carménère als het aan hem lag, een Malbec als hij Delia haar zin gaf, wat waarschijnlijk zo was. De maan danst op het erf van de doden (PREVIEW).

Chateau Los Boldos Tradition Reserve Carmenere, Cachapoal Valley, Chile

Advertenties

Madrid, Spanje, december 1934

Federico haastte zich langs de smalle trap naar beneden, greep zich aan de trapleuning vast, struikelde omdat de laatste trede eerder kwam dan hij verwachtte en hij zwaaide de deur van Margarita’s kleedkamer open zonder eerst te kloppen. ‘Mijn hart, Mago, hij springt straks nog uit mijn borst!’

Ze keek hem aan, loensend met haar rechteroog, haar prachtige lippen in een glimlach gebogen. ‘En wat doe je dan? Dan ren je meteen achter hem aan!’ Ze stond op.‘Is het tijd?’

Federico knikte.

‘Kom hier.’ Ze trok hem naar zich toe, nam zijn hoofd in haar handen. ‘Alles komt goed. Ze zullen er weg van zijn. Ze zullen weg zijn van jou!’

Ze liepen naar het podium, hand in hand, en Margarita liep het podium op, liet Federico in de coulissen achter. Ze ging zitten in de schommelstoel, verplaatste het borduurraam aan haar voeten, liet haar hoofd rusten in haar hand. Ze sloot haar ogen en het blauwe theaterlicht gaf haar gezicht een dromerige gloed.

De maan danst op het erf van de doden (verwacht in de herfst van 2018)

LiteNatuur, drie fragmenten

Het thema van de Boekenweek is Natuur. In mijn boeken is de natuur nooit ver weg.

Eb, hoofdstuk 20. Strandgaper

“Geeske wordt opgeschrikt door een schaduw die over haar arm glijdt. Een wolk trekt voor de zon, ontneemt ze even het licht, om dan weer voort te gaan. Vanuit het noordwesten komen er nog meer wolken aan. De blauwe hemel vertoont steeds meer wit. Ze kijkt naar de haartjes op haar arm die omhoog worden geblazen door de wind. Een paar lepelaars trekt met uitgestrekte nekken voorbij. Het is tijd om naar huis te gaan.

Geeske steekt recht door het binnenland, langs de schuren, voorbij de Roomse huisjes, door het hoge gras. Gezientje blijft achter haar. Haar passen zijn nu minder groot en Geeske hoort hoe ze steeds moeizamer ademhaalt. Wanneer ze omkijkt, staat Gezientje stil. Ze torent uit boven het gras. Ze houdt een schelp tegen haar oor, de punt van de noordhoren steekt boven haar vingers uit. Als ze merkt dat Geeske naar haar kijkt, zet ze zich weer in beweging. Geeske gaat verder, maar nu iets langzamer. De kerktoren komt in zicht en dan de omheining van het kerkhof, de kweeperenboom.”

De evolutie van een huwelijk, hoofdstuk 5. Winter

“Toen ze aankwamen waren de bladeren nog groen geweest, sappig door de regen, nu waren ze bruin en begonnen ze al aan de bomen te rotten voordat ze naar beneden vielen. Er waren wel wat droge dagen geweest, maar met zo’n grauwe lucht en zo’n hoge luchtvochtigheidsgraad dat het net zo goed had kunnen regenen. Ze had geen hekel aan de regen, verwelkomde het vaak, maar niet elke en iedere dag dat constante geroffel op het dak, op de stoep, op haar regenjas… Ze ging op haar knieën zitten en duwde met haar handen in de grond, haar armen gleden gemakkelijk tot aan haar ellebogen de aarde in. Het zwarte, vochtige kruim omsloot haar ledematen en ze bleef even zitten, geborgen in de koelte van de grond. Ze snoof de geur op van de omgewoelde aarde, de geur van verwachting, van een nieuw begin.”

De maan danst op het erf van de doden, Madrid, September 1934, Maruca Reyes [PREVIEW]

“In de deuropening stond een vrouw. Kaarsrecht, heel beheerst. Haar zomerjurkje de kleur van de Brugmansia die rondom hun huis in Batavia groeide. Heel even kwam de geur bij haar terug, de bedwelmende zweem die de bloemen verspreidden zodra het donker werd, bungelend, wiegend, steeds wijder en wijder geopend, de lucht een transparante muur van hitte en vocht. Pablo had haar de Engelse naam geleerd, Angel’s Trumpets. De jazzband van de engelen is weer begonnen met spelen, zei hij dan, het is bedtijd. Toen sliepen ze nog in hetzelfde bed. In dezelfde kamer. Ze keek naar hem. Hij keek naar de vrouw.”

ferns.jpg

De meisjeskleedkamer

Boekensite punt Gent over De meisjeskleedkamer: De hunkering van de twee vrouwen naar elkaar slaat ook over op de lezer, je hunkert al lezend naar de afloop, dit zorgde ervoor dat ik het boek in een hoog tempo uitlas. En net zoals in het echte leven is de oplossing voor deze alles verslindende passie niet de meest gewone.(…) Ik heb het graag gelezen.

Boekinkt schrijft: Terwijl je normaliter vaak de verhalen leest vanuit mannelijk perspectief dat de man losgaat en seks nodig heeft, is het hier de keuze om dat bij een vrouw neer te leggen, wat verfrissend is. (…) Dat ik genoten heb van een boek waar nu eens de biseksualiteit van een vrouw oprecht neergeschreven lijkt te worden zonder remmingen is een feit. En een boek wat je tot nadenken zet, kan nooit fout zijn.

Lees.bol.com schrijft: De meisjeskleedkamer doorbreekt een groot aantal taboes op een verfrissende manier. Connelly prikkelt de lezer en geeft voer tot nadenken. (…) Door de heldere schrijfstijl leest het boek echter erg vlot en zal het lezers die niet bang zijn van expliciet taalgebruik, een grote portie leesplezier bezorgen.

De meisjeskleedkamer – Karen Connelly

De Morgen:

De seksscènes in De meisjeskleedkamer verdienen minstens vier eloquente sterren. (…) Connelly zet een vrouw neer zoals vrouwen zijn: complexe, menselijke paradoxen met een rijk innerlijk leven. Dat is soms irritant, want het belemmert het escapisme waar de lezer allicht op anticipeert, maar tegelijk is het een verademing.

Zij aan zij:

De meisjeskleedkamer is een heerlijk boek, met pittige karakters, verrassende wendingen en vooral erg smakelijke erotiek.

Onlybyme:

Als je toe bent aan iets anders dan een zoetsappige roman, als je graag menselijke relaties vanuit een ander oogpunt wil bekijken en als je goed tegen expliciet taalgebruik kan, dan moet je dit boek zeker lezen.

 

De meisjeskleedkamer

In oktober komt De meisjeskleedkamer uit, de roman van de Canadese schrijfster Karen Connelly die ik vanuit het Engels heb vertaald:

Seks. Dat is het enige wat ontbreekt in het drukke maar gezegende leven van Eliza Keenan, moeder van twee zoontjes, gelukkig getrouwd met een hoogleraar in de wiskunde en mede-eigenaar van de chicste bloemenzaak van Toronto. Want wie heeft er tijd of energie voor seks tussen alle dagelijkse verplichtingen door? Tot Eliza op een dag een prachtige jonge vrouw in de meisjeskleedkamer van het zwembad bespiedt. De relatie die tussen hen al snel ontstaat doorbreekt veel taboes en brengt niet alleen Eliza’s eigen veilige bestaan in gevaar, maar ook dat van haar gezin en haar minnares. Maar de lichamelijkheid is zo alomvattend, zo intiem, zo eerlijk – die kan toch onmogelijk slecht zijn?

De functie van seksualiteit binnen en buiten een vaste relatie, wat het betekent om vrouw te zijn in onze maatschappij, hoe identiteit gevormd wordt door de geldende normen: in De meisjeskleedkamer brengt Karen Connelly zeer persoonlijke en tegelijk zeer politieke onderwerpen voor het voetlicht.

Omslag: Brigitte Slangen

Omslagbeeld: André Gelpke