Dilatation

 

Dilatation

Foto: Geert van der Wijk

(1) Underwater

liquid darkness seals off my skin

eyes closed, I cannot see

eyes open, I cannot see

my chest heaving with every wave

in and out and in and

can’t get out

as if I were hanging in the water from my own hair

gently swaying

in and out and in and

the pressure of the sea too strong

can’t resist, can’t stand up, can’t oppose

must go along, be carried, float away

drifting out of sight

Cut!

(2) Underwater

I cannot speak

my mouth forms the words

my lips open, stretch, pout, purse, close

but the sound dissolves in bubbles

as soon as they hit the surface

they burst

you leave me speechless

blowing bubbles

silent cries in see-through globes

pop, pop, pop, pop

Cut!

 

(3) Underwater

every movement heavy and slow

unfurling arms

uncurling hair

every motion a ripple in my body

ending in silence and drifting out of sight

from shoulder to fingertip

from head to hip

from toe to collar bone

I go forward

but the sea thrusts me back

every gesture drowns

trapped in whorls

how I long to have weight

to be square

to be sharp

to stand fast

how I long to

Cut!

 

(4) Underwater

I can’t breathe

my chest heaving with every wave

in and in and in and

in

I can’t exhale

you take away my breath

in and in and in and

in

my chest expands, my lungs dilate

breath pulsates in my body,

can’t escape

can’t break free

a circular breeze trapped in my skin

let me come to the surface for air

let me come to the surface

let me come

let me

let me

Cut!

 

(5) Gasp!

I am pumping air

see my head inflate

a giant bubble

a self-possessed globe

the wind pulls me up

the current pulls me down

I am a shock absorber

between heaven and the sea

my chest expands, my lungs dilate

I am prepared

a punch in the face

a stab in the back

I’m on standby

I’m on standby

I’m still on standby

Hello?

Cut!

 

(6) Standby and…

rolling and…

action!

I am a shock absorber

the wind jerks me up

the current tears me down

a stab in the back

a punch in the face

in and out and in and

black-out

all these indentations

invisible to the eye

they never go away

I’m on standby

another dent in another indentation

in and in and in and

Cut!

 

(7) My feet are stuck in the mud

but my head is in the air

my eyes are on the clouds

they can take on any form

they aren’t set in stone

they move and transform

they go along, are carried, float away

they are soft and round and can’t be caught

but they end in silence and drift out of sight

dissolve into thin air

how I long to have weight

to be square

to be sharp

to stand fast

how I long to

cut…

Loose!

 

(8) One small step for a man

one giant leap for me

but I’m up against a wall

I can’t go forward

I won’t go back

hitting concrete

from shoulder to fingertip

from head to hip

from toe to collar bone

knock, knock, knock, knock

banging my head against this wall

see it swell

a giant bubble

a self-possessed globe

blood pulsating in my veins

Cut!

 

(9) Now where to go

eyes closed, I cannot see

eyes open, I cannot see

I cannot speak

I cannot move

I cannot breathe

I cannot go forward

I cannot go back

another dent in another indentation

but there you are

you direct my vision!

you lead the way!

you make it clear!

like an arrow you guide me

towards my vanishing point

I am drifting out of sight and ending in

 

silence

 

(10) Onderwater

vloeibare duisternis verzegelt mijn huid

ogen dicht, ik kan niets zien

ogen open, ik kan niets zien

mijn borst zwelt op bij elke golf

in en uit en in en

kan er niet uit

alsof ik in het water aan mijn eigen haren hang

zachtjes bungelend

in en uit en in en

de druk van de zee te sterk

kan het niet weerstaan, kan niet opstaan, kan er niet tegenin gaan

moet meegaan, gedragen worden, weg drijven

uit het oog afdrijven

Cut!

 

(11) Onderwater

ik kan niet praten

mijn mond vormt de woorden

mijn lippen openen, strekken, pruilen, tuiten, sluiten

maar het geluid lost op in luchtbellen

zodra ze het oppervlak raken

spatten ze uit elkaar

je maakt me sprakeloos

al bellen blazend

zwijgende kreten in doorzichtige bollen

plop, plop, plop, plop

Cut!

 

(12) Onderwater

elke geste zwaar en sloom

afrollende armen

loswindend haar

elke beweging een rimpeling in mijn lijf

die eindigt in stilte en uit het oog afdrijft

van schouder tot vingertop

van hoofd tot heup

van teen tot sleutelbeen

ik ga vooruit

maar de zee dwingt me terug

elk gebaar verdrinkt

gevangen in wielingen

ik verlang er zo naar om gewicht te hebben

vierkant te zijn

scherp

standvastig

ik verlang er zo naar om

Cut!

 

(13) Onderwater

ik krijg geen adem

mijn borst zwelt op bij elke golf

in en in en in en

in

ik kan niet uitademen

je beneemt me de adem

in en in en in en

mijn borst zet uit, mijn longen verwijden

lucht pulseert in mijn lijf,

kan niet ontsnappen,

kan niet losbreken,

een circulaire bries gevangen in mijn huid

sta me toe naar het oppervlak te komen voor lucht

sta me toe naar het oppervlak te komen

sta me toe te komen

sta me toe

sta me toe

Cut!

 

(14) Snak!

ik pomp lucht

kijk hoe mijn hoofd opblaast

een reuzenbel

een zelfbehoudende bol

de wind trekt me mee omhoog

de stroom trekt me mee omlaag

ik ben een schokdemper

tussen de hemel en de zee

mijn borst zet uit, mijn longen verwijden

ik ben er klaar voor

een klap in mijn gezicht

een dolkstoot in de rug

ik sta op stand-by

ik sta op stand-by

ik sta nog steeds op stand-by

Hallo?

Cut!

 

(15) Stand-by en…

rolling en…

actie!

Ik ben een schokdemper

de wind sleurt me omhoog

de stroom sjort me omlaag

een dolkstoot in de rug

een klap in mijn gezicht

in en uit en in en

black-out

al deze deukjes

onzichtbaar voor het oog

ze gaan nooit weg

ik sta op stand-by

nog een buts in nog een deuk

in en in en in en

Cut!

 

(16) Mijn voeten zitten vast in de modder

maar mijn hoofd is in de lucht

mijn ogen op de wolken gericht

die elke vorm kunnen aannemen

die niet uit steen gehouwen zijn

ze bewegen en transformeren

ze zijn meegaand, worden gedragen, zweven weg

ze zijn zacht en rond en kunnen niet gevangen worden

maar ze eindigen in stilte en ze drijven af uit het oog

lossen op in ijle lucht

ik verlang er zo naar gewicht te hebben

vierkant te zijn

scherp

standvastig

ik verlang er zo naar

los…

te zijn!

 

(17) Eén klein stapje voor een man

één reuzensprong voor mij

maar ik loop tegen een muur op

ik kan niet vooruit

ik wil niet terug

bots op beton

van schouder tot vingertop

van hoofd tot heup

van teen tot sleutelbeen

klop, klop, klop, klop,

ik knal met mijn hoofd tegen deze muur

kijk het opzwellen

een reuzenbel

een zelfbehoudende bol

bloed pulseert in mijn aderen

Cut!

 

(18) En nu waarheen

ogen dicht, ik kan niets zien

ogen open, ik kan niets zien

ik kan niet spreken

ik kan niet bewegen

ik kan niet ademhalen

ik kan niet vooruit

ik kan niet terug

nog een buts in nog een deuk

maar daar ben jij

jij stuurt mijn blik!

jij wijst me de weg!

jij maakt het me duidelijk!

je leidt me als een pijl

naar mijn verdwijnpunt

ik drijf af uit het oog en ik eindig in

 

stilte

Dilatation

Foto: Geert van der Wijk

Deze tekst was onderdeel van de performance Dilatation van Maria Pask rondom het kunstwerk Sea Level van Richard Serra in Zeewolde. Sea Level bestaat uit twee identieke betonnen platen die ieder weer uit 18 delen bestaan. Ze worden gescheiden door het water.

 

Advertenties

Reageer hier

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s