Madrid, Spanje, december 1934

Federico haastte zich langs de smalle trap naar beneden, greep zich aan de trapleuning vast, struikelde omdat de laatste trede eerder kwam dan hij verwachtte en hij zwaaide de deur van Margarita’s kleedkamer open zonder eerst te kloppen. ‘Mijn hart, Mago, hij springt straks nog uit mijn borst!’

Ze keek hem aan, loensend met haar rechteroog, haar prachtige lippen in een glimlach gebogen. ‘En wat doe je dan? Dan ren je meteen achter hem aan!’ Ze stond op.‘Is het tijd?’

Federico knikte.

‘Kom hier.’ Ze trok hem naar zich toe, nam zijn hoofd in haar handen. ‘Alles komt goed. Ze zullen er weg van zijn. Ze zullen weg zijn van jou!’

Ze liepen naar het podium, hand in hand, en Margarita liep het podium op, liet Federico in de coulissen achter. Ze ging zitten in de schommelstoel, verplaatste het borduurraam aan haar voeten, liet haar hoofd rusten in haar hand. Ze sloot haar ogen en het blauwe theaterlicht gaf haar gezicht een dromerige gloed.

De maan danst op het erf van de doden (verwacht in de herfst van 2018)

Advertenties

Reageer hier

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s