Auteursarchief: Rebekka W.R. Bremmer

Over Rebekka W.R. Bremmer

Dutch novelist and playwright.

Clara Schumann – Bleke rozen

Clara_Schumann_(1857)

Vandaag 124 jaar geleden stierf de concertpianiste en componiste Clara Schumann.

CLARA: Nee. Het is genoeg geweest. De laatste klanken zijn voor mij weggestorven. Nu rest mij slechts de stilte en dat geeft mij troost. Het voert mij terug naar de tijd toen ik nog geen woorden had, toen ik nog niet hoefde te spreken. Kun je geloven dat de dokters dachten dat ik doof was! Ik! Ik opende mijn mond pas toen ik vijf jaar was en er niet meer onderuit kwam. Toen ik Robert leerde kennen, was het niet de muziek die mij in hem aantrok, maar de stilte. Het zijn de momenten die ik het meeste koester. De uren die wij zwijgend met elkaar hebben doorgebracht.

FANNY: Een briljante componist en een virtuose concertpianiste die uren bij elkaar zitten zonder iets te zeggen, zonder iets te spelen? Wat een verspilling! Denk eens aan al die werken die jullie nog hadden kunnen componeren, aan de liederen die wij daardoor zijn misgelopen, als…

CLARA: Sssshhhhh!

Uit Bleke rozen: een muzikale dialoog tussen Clara Schumann en Fanny Mendelssohn

CLARA: No. Enough is enough. The last notes have died away. Silence is all that remains and it consoles me. It brings me back to the time when I didn’t need words, when I didn’t have to speak. Can you believe the doctors thought I was deaf! Me! I didn’t start to talk until I was five and only because I had no choice. When I met Robert it wasn’t music that attracted me to him, it was the silence. Those are the moments I cherish most, the hours we spent in silence.

FANNY: A brilliant composer and a virtuoso pianist who sit together without uttering a word, without making music? What a waste! Just think of all the works you could have composed, all the songs you never wrote…

CLARA: Sssshhhhh!

From Pale Roses: A musical dialogue between Clara Schumann and  Fanny Mendelssohn

CLARA: Nein. Es ist genug so. Die letzten Töne sind für mich ausgeklungen. Jetzt bleibt mir nur noch die Stille und das gibt mir Trost. Es bringt mich zurück in die Zeit, in der ich noch keine Worte hatte, als ich noch nicht zu sprechen brauchte. Kannst du dir vorstellen, dass die Ärzte dachten, ich sei taub! Ich! Ich machte den Mund erst auf, als ich fünf Jahre alt war und nicht mehr umhin konnte. Als ich Robert kennenlernte, war es nicht die Musik, die mich in ihm anzog, sondern die Stille. Das sind meine kostbarsten Momente. Die Stunden, die wir schweigend miteinander verbrachten.

FANNY: Ein brillanter Komponist und eine virtuose Konzertpianistin, die Stunden lang zusammen sitzen, ohne etwas zu sagen, ohne etwas zu spielen? Was für eine Verschwendung! Denk an all die Werke, die ihr noch hättet komponieren können, an die Lieder, die uns dadurch entgangen sind, wenn…

CLARA: Schschscht!

Aus Rosen so blass: ein musikalischer Dialog zwischen Clara Schumann und Fanny Mendelssohn, Übersetzung Hanna Kok-Ahrens

#lezenintijdenvancorona

#ikschrijfthuis (dat deed ik altijd al)

#ikvertaalthuis (dat deed ik ook altijd al)

#ikleesthuis (dat deed ik vroeger overal)

Mijn naam is Selma in Londen

 

Op vrijdag 28 februari werd Mijn naam is Selma gepresenteerd in Selma van de Perres woonplaats, Londen. We werden welkom geheten in the ambassador’s residence van de Nederlandse ambassadeur Simon Smits, waar Selma in het zonnetje werd gezet. Ik mocht vertellen over het vertalen van het boek en hoe bijzonder het project was. Binnen de Nederlandse en Vlaamse gemeenschap in Londen was Selma al een beroemdheid, maar haar verhaal kenden maar weinig mensen. Daar is nu verandering in gekomen!

De meisjeskleedkamer in De nieuwe boekhandel

Op 22 maart wordt De meisjeskleedkamer – de roman van de Canadese Karen Connelly die ik heb vertaald – besproken bij Pink West Boek en Borrel in De nieuwe boekhandel.

De meisjeskleedkamer

Mijn naam is Selma

Ze was zeventien toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Tot dan toe had het feit dat Selma joods was geen grote rol in haar leven gespeeld, maar nu werd het ineens een kwestie van leven en dood. Hoewel ze in 1942 werd opgeroepen om zich te melden voor een werkkamp, wist ze daar onderuit te komen. Ze sloot zich aan bij het verzet: onder de naam Margareta van der Kuit, ofwel Marga, vervalste ze documenten en koerierde ze door het hele land. Verscheidene keren ontsnapte ze aan de nazi’s, maar in juli 1944 werd ze verraden en via kamp Vught naar Ravensbrück getransporteerd. Anders dan haar zusje Clara en haar ouders overleefde ze de gruwelen van het kamp. Al die tijd wist niemand dat ze joods was, en niemand kende haar echte naam. Pas na de oorlog durfde ze die weer uit te spreken: Selma.

Selma’s autobiografie, die ik vanuit het Engels mocht vertalen, is nu verschenen bij Thomas Rap.

selma

Luister hier naar de radiodocumentaire van OVT die NPO1 maakte over en met Selma.

 

 

‘een meer dan lezenswaardige roman’

Lees hier de recensie van De maan danst op het erf van de doden van Hebban-recensent Martin Overheul. ****

 

 

@MaandvdGesch #maandvdgeschiedenis

Bagels & Beans NDSM