Mijn naam is Selma

Ze was zeventien toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Tot dan toe had het feit dat Selma joods was geen grote rol in haar leven gespeeld, maar nu werd het ineens een kwestie van leven en dood. Hoewel ze in 1942 werd opgeroepen om zich te melden voor een werkkamp, wist ze daar onderuit te komen. Ze sloot zich aan bij het verzet: onder de naam Margareta van der Kuit, ofwel Marga, vervalste ze documenten en koerierde ze door het hele land. Verscheidene keren ontsnapte ze aan de nazi’s, maar in juli 1944 werd ze verraden en via kamp Vught naar Ravensbrück getransporteerd. Anders dan haar zusje Clara en haar ouders overleefde ze de gruwelen van het kamp. Al die tijd wist niemand dat ze joods was, en niemand kende haar echte naam. Pas na de oorlog durfde ze die weer uit te spreken: Selma.

Selma’s autobiografie, die ik vanuit het Engels mocht vertalen, is nu verschenen bij Thomas Rap.

selma

Luister hier naar de radiodocumentaire van OVT die NPO1 maakte over en met Selma.

 

 

‘een meer dan lezenswaardige roman’

Lees hier de recensie van De maan danst op het erf van de doden van Hebban-recensent Martin Overheul. ****

 

 

#mijnnaamisselma #selmavandeperre

Tachtig jaar geleden brak de Tweede Wereldoorlog uit; Vijfenzeventig jaar geleden werd het zuiden van Nederland bevrijd. Selma van de Perre zat op dat moment nog in Ravensbrück waar ze werd vastgehouden omdat ze bij het verzet betrokken was geweest. Wat de Duitsers – en haar medegevangenen – niet wisten was dat ze Joods was. Ze had een niet-Joodse identiteit aangenomen en ging als Marga door het leven. Ik heb haar Engelse memoires mogen vertalen die in januari verschijnen bij Thomas Rap: Mijn naam is Selma.

De maan beloofde Fanny op het graf van haar moeder dat ze het nooit zou doorver­ tellen. Toen draaide ze zich om en ze keek hoe de dauw­ druppels zich vormden op de grassprieten die over een paar uur geplet zouden worden door de Duitse soldaten die Polen binnenvielen en met hun zware laarzen de aar­ de zouden doen beven. De maan danst op het erf van de doden, blz. 20

 

Federico García Lorca, ✝︎ 19 augustus 1936

Het is vandaag drieëntachtig jaar geleden dat Federico García Lorca op brute wijze werd geëxecuteerd. Hij was één van de naar schatting 500,000 slachtoffers van de Spaanse burgeroorlog die woedde van juli 1936 tot maart 1939.

‘Hoogtepunt van de roman is de beschrijving van de laatste dagen van Frederico García Lorca. (…) in de beschrijving hoe het mogelijkerwijs was, in de dialogen met ouders, vrienden, bewakers, in de onzekerheid bij Lorca, komt de gruwel boven drijven. Niet in grote woorden maar in de beschrijving: “Ze werden naar een cel met een zware, houten deur gebracht. De vloer was de aarde, zijn voeten schraapten over de grond, slechts stof om op te staan. Het was donker.”’ Kees ’t Hart, De Groene Amsterdammer

‘Ten slotte is er het verhaal van Federico García Lorca. We lezen hoe de homoseksuele dichter de liefde van zijn leven beleeft, hoe hij op een kwaad moment niet meer kan vluchten en uiteindelijk door fascisten wordt vermoord in de buurt van Granada. De machteloosheid van Lorca in zijn laatste dagen, de grootste dichter van Spanje en het beroemdste slachtoffer van de Burgeroorlog, die gaat onder je huid zitten, en levert het beste deel van deze roman op.’ Gerwin van der Werf, Trouw

De scène waarin [de moord op Federico García Lorca] beschreven wordt is eigenlijk het hoogtepunt van het boek. Ik had echt de tranen in mijn ogen staan. Dat heeft ze zo indrukwekkend beschreven.’ Bob Kappen, De ochtend van 4

García Lorca wordt kort na het uitbreken van de burgeroorlog geëxecuteerd, even buiten Granada. Dat levert een ijzingwekkende passage op.’ Maarten Reijnders, Wordt Vervolgd

 

Gedenktegel Lorca, San Francisco
Gedenktegel, San Francisco

 

Amnesty International #demaandanstopheterfvandedoden

In Wordt Vervolgd, het maandblad van Amnesty International staat: ‘Met De maan danst op het erf van de doden heeft Rebekka W.R. Bremmer een pakkende roman geschreven over de Spaanse burgeroorlog (1936-1939). (…) Af en toe raken de levens van de hoofdpersonen elkaar, maar de enige echte constante in de roman is de maan die (…) aan het eind zelfs een klaaglied aanheft. Daar is alle reden toe, want García Lorca wordt kort na het uitbreken van de burgeroorlog geëxecuteerd, even buiten Granada. Dat levert een ijzingwekkende passage op.’ Maarten Reijnders, juli 2019

sierranevada-granada-1461453-639x948
Sierra Nevada – Javiér Ruiz