Recensie De Groene Amsterdammer

Kees ’t Hart: ‘Bremmer […] schreef een gewaagde, pakkende roman. […] een grote emotionele kracht […]  Ze is op haar sterkst als ze kijkt en kijkt, nog preciezer, als ze alles wil laten zien van dichtbij, ze graaft en graaft en legt precies dan haar sterkste getuigenis af. […] Hoogtepunt van de roman is de beschrijving van de laatste dagen van Federico García Lorca […] En juist dan, in de beschrijving hoe het mogelijkerwijs was, in de dialogen met ouders, vrienden, bewakers, in de onzekerheid bij Lorca, komt de gruwel boven drijven.’ De Groene Amsterdammer, 24 april 2019

IMG_20190411_154351

Advertenties

11 april in de winkel:

dmdohevdd

Omslag: Esther van Gameren

Foto: Cristóbal Arteche/crai Biblioteca Pavelló de la República (Universitat de Barcelona)

Auteursfoto: Lionne Hietberg

Het is je moeder

Vandaag is Het is je moeder verschenen, een boek vol verhalen over moeders samengesteld door Isa Hoes. In het boek zijn ook fragmenten opgenomen uit mijn roman Eb. Andere schrijvers die erin zijn opgenomen zijn Jeroen Brouwers, Esther Gerritsen, Arnon Grunberg, Jan Siebelink, Franca Treur, Manon Uphoff en vele anderen.

Isa Hoes

Gedicht

Vandaag begint de Week van de Poëzie met de gedichtendag. Begin april verschijnt mijn nieuwe roman ‘De maan danst op het erf van de doden’, over de Spaanse Burgeroorlog en de twee dichters Neruda en Lorca.

De dans van de maan in Santiago

Zie daar die witte charmeur                                                                                                           Zie daar zijn geradbraakte lijf

Het is de maan die danst                                                                                                                  Op het erf van de doden

Zie zijn geradbraakte lijf                                                                                                                 Zwart van de schaduwen en wolven

Moeder: de maan danst                                                                                                                        Op het erf van de doden…

Uit Zes Galicische gedichten, Federico García Lorca

 

 

 

Je bent wat je leest

Het thema van Nederland leest 2018 is voeding. Wat je eet heeft invloed op hoe je bent, hoe je je voelt, hoe je in de wereld staat. Wat je leest zegt iets over wie je bent. Hieronder drie fragmenten over voeding uit mijn romans:

[Geeske] pakt het zout en strooit het over de stukken vis die op tafel liggen. Ze wrijft het in de vis en legt de stukken terug op het bord. Ze gooit een handjevol zout in de pot op het fornuis. Het zinkt langzaam en voordat het de bodem heeft geraakt, is het al in het water opgelost. Niets laat zien dat het er ooit was, pas als ze het zou proeven, zou ze weten dat het bestond. Ze ziet zichzelf voor zich als een pilaar van zout. Ik zou oplossen, denkt ze bij zichzelf, het zoutvaatje in beide handen vastgeklemd, en stelt zich voor hoe er barsten beginnen te verschijnen in haar gestalte van zout en hoe ze begint te verbrokkelen, hoe langzaam en dan steeds sneller haar gezicht, haar lijf, haar vingers en tenen als zoutkorrels uiteenvallen op de grond, uitwaaieren en zich mengen met het zand van de woestijn. Eb, Twee vissen, blz. 52.

Toen [Anna Karen] door het hek reed zag ze mama in de keuken staan koken. Het zou wel soep zijn. Als mama kookte was het altijd soep. En ze maakte altijd te weinig zodat je je vol moest eten aan stokbrood met kruidenboter.  Ze stond met Deirdre in haar arm en een houten lepel in de hand. Oom Freek stond erbij met zijn fototoestel. Hij zakte door zijn knieën en hij verdween onder het aanrecht, uit haar zicht. Shannon was bezig een struik met gele bloemetjes achterin de tuin te planten, daar waar ze de tuin had opgehoogd met aarde en stenen. De evolutie van een huwelijk, 4. Winter, blz. 131.

De poelier koos een van de dikkere kippen, vouwde zachtjes haar vleugels dicht voordat hij haar in een krant opvouwde die hij vastknoopte met een touwtje. Hij overhandigde het pakketje en voor een klein ogenblik werd het hooggehouden door zowel de handen van de poelier als de handen van de dichter, tot Pablo het overnam en onder zijn arm stopte. Vanavond zou hij de sjalotjes, knoflook en peterselie snipperen en de kip ermee vullen. Dan zou hij wat boter in het velletje masseren, zachtjes de poten, de borst en vleugels kneden tot ze glommen, het met zout besprenkelen en met ontbijtspek bekleden, en dan een paar uur in de oven laten roosteren. Mon dieu, het zou hemels smaken! Delia zou de wijn inschenken, een Carménère als het aan hem lag, een Malbec als hij Delia haar zin gaf, wat waarschijnlijk zo was. De maan danst op het erf van de doden (PREVIEW).

Chateau Los Boldos Tradition Reserve Carmenere, Cachapoal Valley, Chile

Madrid, Spanje, december 1934

Federico haastte zich langs de smalle trap naar beneden, greep zich aan de trapleuning vast, struikelde omdat de laatste trede eerder kwam dan hij verwachtte en hij zwaaide de deur van Margarita’s kleedkamer open zonder eerst te kloppen. ‘Mijn hart, Mago, hij springt straks nog uit mijn borst!’

Ze keek hem aan, loensend met haar rechteroog, haar prachtige lippen in een glimlach gebogen. ‘En wat doe je dan? Dan ren je meteen achter hem aan!’ Ze stond op.‘Is het tijd?’

Federico knikte.

‘Kom hier.’ Ze trok hem naar zich toe, nam zijn hoofd in haar handen. ‘Alles komt goed. Ze zullen er weg van zijn. Ze zullen weg zijn van jou!’

Ze liepen naar het podium, hand in hand, en Margarita liep het podium op, liet Federico in de coulissen achter. Ze ging zitten in de schommelstoel, verplaatste het borduurraam aan haar voeten, liet haar hoofd rusten in haar hand. Ze sloot haar ogen en het blauwe theaterlicht gaf haar gezicht een dromerige gloed.

De maan danst op het erf van de doden (verwacht in de herfst van 2018)