Tagarchief: onthaast lezen

Lezen werkt stressverlagend

Onderzoek aan de universiteit van Sussex heeft uitgewezen dat lezen stressverlagend werkt, beter nog dan naar muziek luisteren of een wandelingetje maken. En het werkt al bij zes minuten lezen! Dus, iedereen een boek op het nachtkastje, de salontafel, het aanrecht en het toilet: pak dat leesmoment! De wereld zou er beter uitzien als iedereen elke dag zou lezen (en meisjes overal ter wereld de kans kregen om te [leren] lezen).

Tijdschriften, Boekhandels en Bibliotheken

Het tijdschrift LOS van de regio Leiden geeft twee exemplaren van EB weg. Boekhandel Smit en boekhandel Goedhart bevelen EB aan. Bibliotheek Arnhem noemt EB als leestip en de Boekenkrant van juni beveelt EB aan voor leesclubs. EO Visie schrijft: Op een Nederlands eiland wacht vissersvrouw Geeske op haar man, die al vier dagen wordt vermist. (…) Als ‘overkanter’ Gezientje onverwacht langskomt, wordt de vraag des te prangender wat er met Johannes is gebeurd.In EB, het prachtig geschreven debuut van Rebekka Bremmer (1977), spelen bijbelteksten voortdurend een rol.

Literatuur lezen om te onthaasten

Nonnetje in het zand

In haar column over Eb schrijft columniste Christine Stam: “Eb is een boek dat niet misstaat in hedendaagse trends die het voorvoegsel ‘slow’ hebben. Het past bij iemand die stoofpeertjes en sudderlapjes bereidt tegen de stress, en bij mensen die aan ‘mindfulness’ doen. (…) De kleinste schelp wordt aandachtig bekeken; de lichtroze kleur ervan maakt gedachten los aan de nageltjes van een baby. Voor Bremmer is niets te onbetekenend.” Een boek hoeft zich dus niet nu af te spelen om toch hedendaags te zijn.

Het is (bijna) zomervakantie. Tijd om in te zoomen op details, om te ontspannen, om je te verliezen in een boek. Ik heb alvast de boeken uitgezocht die ik wil gaan lezen. The Cowards van Josef Skvorecky had ik in de meivakantie al willen lezen, maar ben ik niet aan toegekomen, dus die gaat opnieuw de koffer in. Daarnaast neem ik mee: Caribou Island van David Vann, The Forrests van Emily Perkins en Gilead van Marilynne Robinson.

Pleidooi voor het trage boek

Soms verlang ik wel eens terug naar mijn studententijd. Naar de lange nachten en de wilde feesten? Nee, de dagen dat ik niet uit bed kwam omdat ik een roman wilde uitlezen. De tijd die ik had – en nam – om me volledig aan een boek te wijden. De tijd dat je nog kon opkijken uit een boek om uit het raam te staren om de woorden op je in te laten inwerken, verbanden te leggen en naar diepere lagen te delven. Tegenwoordig blijft het vaak bij een aantal hoofdstukken voor het slapen gaan (nu op het nachtkastje: The Merry-Go-Round in the Sea van Randolph Stow, een Australische klassieker). Een half uurtje literatuur lezen per dag, Maura Kelley pleit ervoor in haar Slow-Books Manifesto, een manifest dat ik graag onderteken.

Maar wat maakt een boek slow? Kelley noemt het spelen met taal, plotstructuren en de beelden. Voor mij heeft het te maken met beschrijving, met het inzoomen op details en de zintuiglijke ervaring – die het tegenwoordig vaak af moet leggen tegen expliciete seks – met zinnen en metaforen die je even stil doen staan. Een boek waarvan niet alleen de verhaallijn mooi is, maar wat ook op zinsniveau en woordgebruik aanspreekt, waarvan het geheel meer is dan de som der delen. Een boek dat niet al zijn geheimen meteen prijsgeeft, maar de verbeelding van de lezer in beweging zet.

Het is niet altijd makkelijk je in te leven in een personage. Zeker niet als het een personage betreft uit een andere eeuw of van de andere sekse – of allebei. Maar als je je eraan over geeft, kun je een hele nieuwe wereld instappen en je eigen wereld vanuit een ander perspectief bezien. Door te lezen sluit je je niet af van de wereld, maar maak je deze juist groter.

Ik heb het soort boek geschreven dat ik ook graag lees. Een “slow book”. In de grondige recensie van Literair Nederland staat over EB: “Het tempo is dus traag, zeer traag. (…) Maar desondanks boeiend met prachtige, duidelijke beelden en metaforen. Van de natuur, van het landschap, van de mensen, van de vogels, enz. (…) Er wordt meer bedoeld dan er concreet staat. (…) Eb is een prachtige roman, fraai geschreven. Zeker niet saai.” Wellicht zijn er lezers die zich ook willen aansluiten bij de Slow Book Movement. Oftewel de Traag Boek Beweging. Misschien is EB een begin.