Tagarchief: trage boeken

Nominatie

Eb is één van de 20 genomineerde boeken voor de longlist van de Vrouw& Proza Debuutprijs 2010-2012. Vereniging Vrouw&Kultuur heeft tot doel literatuur die door vrouwen is geschreven te stimuleren en onder de aandacht te brengen van een breder publiek. Samen met Stichting Poëthement Eindhoven reiken zij op 10 november 2013 twee prijzen uit voor vrouwelijke auteurs die tussen 2010 en 2012 debuteerden. De Vrouw&Proza Debuutprijs voor de beste vrouwelijke debuterende auteurs van literaire fictie in Nederland en Vlaanderen wordt voor de zevende keer uitgereikt;  de Vrouw&Poëzie Debuutprijs voor het eerst.

De overige genomineerde boeken zijn Parnassia, De draad en de vliegende naald, Kamermensen, Een bruidsjurk uit Warschau, Duizendkind, De verleider van Damascus, De verjaardagen, De kermis van Grave Zuid, Walsen, Zeesteen, Blijf bij ons, Russisch water, Zo gaan we niet met elkaar om, De Roemlozen, M., De wezenlozen, Het schuwste dier, Alles is altijd fictie enIk ben Maan.

 

Wachten is hopen

Lees hier het interview op hetgoedeleven.com.

[fragment]

Geeske, de hoofdpersoon van Eb is iemand die tussen hoop en vrees leeft. Ze wacht op haar man en weet niet of hij terugkomt. Hoe kwam je op het idee om een boek over haar te schrijven?

“In het Spaans heb je één woord voor wachten en hopen. Dat is iets wat me fascineert: is het zo dat als je ergens op wacht, dat je er dan tegelijkertijd op hoopt? Of kun je ook wachten zonder te hopen?

Als je wacht hang je ergens tussenin. Het is een soort weegschaal, een balans, je hebt alle tijd om de balans op te maken. Je bent eigenlijk nergens, niet in het verleden en niet in de toekomst. Dat geeft veel tijd om over dingen na te denken, voor herinneringen.

 

Literatuur lezen om te onthaasten

Nonnetje in het zand

In haar column over Eb schrijft columniste Christine Stam: “Eb is een boek dat niet misstaat in hedendaagse trends die het voorvoegsel ‘slow’ hebben. Het past bij iemand die stoofpeertjes en sudderlapjes bereidt tegen de stress, en bij mensen die aan ‘mindfulness’ doen. (…) De kleinste schelp wordt aandachtig bekeken; de lichtroze kleur ervan maakt gedachten los aan de nageltjes van een baby. Voor Bremmer is niets te onbetekenend.” Een boek hoeft zich dus niet nu af te spelen om toch hedendaags te zijn.

Het is (bijna) zomervakantie. Tijd om in te zoomen op details, om te ontspannen, om je te verliezen in een boek. Ik heb alvast de boeken uitgezocht die ik wil gaan lezen. The Cowards van Josef Skvorecky had ik in de meivakantie al willen lezen, maar ben ik niet aan toegekomen, dus die gaat opnieuw de koffer in. Daarnaast neem ik mee: Caribou Island van David Vann, The Forrests van Emily Perkins en Gilead van Marilynne Robinson.

Recensie Nederlands Dagblad

Het Nederlands Dagblad schrijft vandaag in haar recensie van EB: “Een verstilde roman die de verbeelding van de lezer in beweging zet. (…) Het vele wachten zorgt in de roman voor vertraging zonder dat het saai wordt. (…) Bremmer weet de spanning subtiel op te voeren, ook omdat er meer wordt gesuggereerd dan er concreet staat. (…) Knap hoe de schrijfster dit voor elkaar weet te krijgen. (…) De roman boeit door de zintuiglijke stijl, waarbij ingezoomd wordt op details (…) Hierdoor en door de prachtige natuurbeschrijvingen zie je het eiland helemaal voor je en proef je de sfeer. Een schilderij van woorden. (…) EB is een roman waarin alles uiteindelijk betekenis heeft. Zelfs de titels van de hoofdstukken zijn vol van symboliek. Tegelijkertijd is het een roman met veel realistische details. Juist die combinatie maakt de roman zo boeiend.”

Pleidooi voor het trage boek

Soms verlang ik wel eens terug naar mijn studententijd. Naar de lange nachten en de wilde feesten? Nee, de dagen dat ik niet uit bed kwam omdat ik een roman wilde uitlezen. De tijd die ik had – en nam – om me volledig aan een boek te wijden. De tijd dat je nog kon opkijken uit een boek om uit het raam te staren om de woorden op je in te laten inwerken, verbanden te leggen en naar diepere lagen te delven. Tegenwoordig blijft het vaak bij een aantal hoofdstukken voor het slapen gaan (nu op het nachtkastje: The Merry-Go-Round in the Sea van Randolph Stow, een Australische klassieker). Een half uurtje literatuur lezen per dag, Maura Kelley pleit ervoor in haar Slow-Books Manifesto, een manifest dat ik graag onderteken.

Maar wat maakt een boek slow? Kelley noemt het spelen met taal, plotstructuren en de beelden. Voor mij heeft het te maken met beschrijving, met het inzoomen op details en de zintuiglijke ervaring – die het tegenwoordig vaak af moet leggen tegen expliciete seks – met zinnen en metaforen die je even stil doen staan. Een boek waarvan niet alleen de verhaallijn mooi is, maar wat ook op zinsniveau en woordgebruik aanspreekt, waarvan het geheel meer is dan de som der delen. Een boek dat niet al zijn geheimen meteen prijsgeeft, maar de verbeelding van de lezer in beweging zet.

Het is niet altijd makkelijk je in te leven in een personage. Zeker niet als het een personage betreft uit een andere eeuw of van de andere sekse – of allebei. Maar als je je eraan over geeft, kun je een hele nieuwe wereld instappen en je eigen wereld vanuit een ander perspectief bezien. Door te lezen sluit je je niet af van de wereld, maar maak je deze juist groter.

Ik heb het soort boek geschreven dat ik ook graag lees. Een “slow book”. In de grondige recensie van Literair Nederland staat over EB: “Het tempo is dus traag, zeer traag. (…) Maar desondanks boeiend met prachtige, duidelijke beelden en metaforen. Van de natuur, van het landschap, van de mensen, van de vogels, enz. (…) Er wordt meer bedoeld dan er concreet staat. (…) Eb is een prachtige roman, fraai geschreven. Zeker niet saai.” Wellicht zijn er lezers die zich ook willen aansluiten bij de Slow Book Movement. Oftewel de Traag Boek Beweging. Misschien is EB een begin.